Ένα σύγχρονο κράτος οφείλει να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε στους κινδύνους της κοινωνίας του ρίσκου να απαντήσει με την κοινωνικοποίηση αυτού του ρίσκου. Αυτό σημαίνει κοινωνίες ανοικτές στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, αλλά και ένα σύγχρονο κράτος πρόνοιας (παιδεία, υγεία, υπηρεσίες πρόνοιας).
Μέχρι σήμερα το ελληνικό μοντέλο πρόνοιας επικεντρώνονταν κυρίως στην ασφάλιση κινδύνων για όσους βρίσκονταν σε συντάξιμη ηλικία, γι’ αυτό και το μεγαλύτερο τμήμα των μεταβιβαστικών πληρωμών πήγαινε για συντάξεις.
Το σύγχρονο κράτος δεν επιδιώκει την εξίσωση προς τα κάτω, γιατί αυτό είναι μια βαθύτατα αντιδραστική προοπτική.
Αντίθετα, προωθεί πολιτικές επιβράβευσης αυτών που προσπαθούν και
εργάζονται σκληρά και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, έχουν φιλοδοξίες να πετύχουν, καινοτομούν και παράγουν ευημερία. Παράλληλα, ευνοεί πολιτικές που ενισχύουν όσους προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα να εκπληρώσουν τις προσδοκίες τους.
Αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας όμως είναι αυτό που δημιουργεί ευκαιρίες και δυνατότητες στους ενεργούς πολίτες. Είναι αυτό που πρωτίστως δίνει ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες στους πολίτες που εργάζονται και με τον πλούτο που δημιουργείται ευνοούνται και οι μεγάλης ηλικίας καθώς και οι συνταξιούχοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.