Εάν η απόγνωση του γονέα παιδιού που χρήζει ειδικής αγωγής μπορεί να γίνει μια σειρά από λέξεις, θα έμοιαζε κάπως έτσι:Τα παιδιά μας μάχονται καθημερινά με τους ειδικούς θεραπευτές τους να περπατήσουν, να μιλήσουν, να πιάσουν το κουτάλι, να αυτοεξυπηρετηθούν. Παρά τον Ανήφορο, νιώθαμε τη συμπαράσταση της πολιτείας σε αυτόν τον αγώνα έως τώρα, έστω με αυτό το συγκεκριμένο ποσό που κάλυπτε ένα μέρος των συνεδριών των παιδιών μας.
Νιώθαμε ευγνώμονες που η πολιτεία ήταν δίπλα μας και μας στήριζε σε αυτήν την επίπονη κατάσταση. Το κράτος όμως αυτή την ελπίδα την έκανε κομμάτια μέσα σε μια νύχτα: Κόβονται οι παροχές για την ειδική αγωγή.
Πώς θα συνεχιστεί αυτός ο καθημερινός αγώνας μας; Πώς να εξηγήσουμε σε ένα παιδάκι ότι δεν μπορεί να συνεχίσει πια τις συνεδρίες του; Πώς να δικαιολογήσουμε αυτή τη βίαιη κι απότομη αλλαγή στη ζωή του;
Αισθανόμαστε θλίψη, απογοήτευση κι ΑΓΩΝΙΑ για το μέλλον αυτών των παιδιών, των παιδιών μας. Μας καταδικάζετε και στερείτε από αυτά τα παιδιά το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα να ζήσουν φυσιολογικά, όπως όλοι.
Αν κλείσει το ένα και μοναδικό Κέντρο Ειδικών Θεραπειών στην περιοχή μας, όλα αυτά τα αθώα πλάσματα που κυριολεκτικά παλεύουν για τη ζωή και το μέλλον τους καταδικάζονται. Ζούμε στην επαρχία, οπότε οι επιλογές του γονέα ως προς τους θεραπευτές είναι περιορισμένες έως και μηδαμινές. Τα παιδιά μας θα είναι εξαιρετικά τυχερά εάν βρουν βοήθεια εδώ. Μην τους κλέβετε λοιπόν την ελπίδα. Μη διώχνετε και τους λιγοστούς θεραπευτές που γενναία επέλεξαν να εργαστούν στην επαρχία. Τα παιδιά μας έχουν απόλυτη ανάγκη ανθρώπους που με την επιστημονική τους κατάρτιση θα τους δώσουν τα εφόδια να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους. Όπως εμείς, οι γονείς, προσπαθούμε να δώσουμε ό,τι καλύτερο στα παιδιά μας, αυτό περιμένουμε κι από την πολιτεία προς εμάς.
Εάν αυτό δεν είναι εξόντωση, δεν ξέρω τι είναι. Εάν αυτό δεν είναι αποκλεισμός, εάν αυτό δεν είναι ρατσισμός, εάν αυτό δεν είναι πλήγμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τότε τι είναι; Δεν κόψατε αγαθό πολυτελείας, αλλά το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπινου πλάσματος να ζήσει σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Τόσο καιρό τα παιδιά μας αγωνίζονται να σταθούν στα πόδια τους, στην κυριολεξία, σε μία χώρα που για την πλειοψηφία των οικογενειών, όπως η δική μας, πολλά αποτελούν πολυτέλεια με έναν μόνο μισθό κι αυτόν εποχικό ή κουτσουρεμένο. Και τώρα ξαφνικά έρχεστε και μας λέτε ότι αυτά τα παιδιά θα πρέπει να τα κρατάμε πάντα από το χέρι. Καιάδας στον 21ο αιώνα σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια χώρα που «έδωσε τα φώτα της στον δυτικό πολιτισμό». «Γυρίσατε την πλάτη σας στο μέλλον….». Καταδικάζετε τα παιδιά μας στην αναπηρία για δεύτερη φορά. Σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος για τους «τέλειους», τους «φυσιολογικούς» και τους «χρήσιμους» τα παιδιά μας προσπαθούν σκληρά να καλύψουν την απόσταση που τους χωρίζει και να γίνουν κι αυτά μέρος της κοινωνίας. Δώστε τους την ευκαιρία και μην σκοτώνετε τα όνειρά τους.
Δεν έχετε βιώσει αυτόν τον καθημερινό καημό και την υπεράνθρωπη προσπάθεια μπροστά στο παιδί σου να δείχνεις δυνατός, γιατί δύναμη αντλεί μόνο από μένα, τον γονιό του. Και μάλιστα, μέσα σε μια κοινωνία που δεν αποδέχεται το διαφορετικό, αλλά το κριτικάρει και το οικτίρει. Δεν θα αντέχατε ούτε λεπτό να βρισκόσασταν στη θέση μου, ενός γονέα ΑΜΕΑ. Ακόμη και η χρονική περίοδος που επιλέξατε να μας ανακοινώσετε κάτι τέτοιο (23/12) μόνο αναλγησία δείχνει. Στα μέσα της χρονιάς! Πώς θα προσαρμοστούν αυτά τα παιδιά! Πώς να τους εξηγήσεις! Αυτά εφαρμόζονται και στην υπόλοιπη Ευρώπη;
Υποτίθεται ότι το Υπουργείο μας ονομάζεται Υγείας και Πρόνοιας. Πώς προνοεί, όταν καταδικάζει αυτά τα παιδιά; Αυτά τα παιδιά που έχουν κινητικά προβλήματα, που δεν ελέγχουν τις κινήσεις τους, που έχουν διάσπαση προσοχής, που δεν μιλάνε, που… Κι ορίσατε εν μια νυκτί τη μοίρα και την εξέλιξή τους. Και μας κατατάξατε, παιδιά, γονείς και θεραπευτές, στην κατηγορία των ανθρώπων ενός κατώτερου θεού. Με τι εφόδια θα παλέψουμε; Σε έναν ήδη βασανισμένο τόπο είναι ό, τι χειρότερο θα μπορούσατε να κάνετε: να στερήσετε την ευκαιρία από παιδιά να εξελιχθούν, να στερήσετε την ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, για την ίδια τη ζωή. Πρέπει να βρεθείτε σε αυτή τη θέση για να κατανοήσετε; Μπείτε απλώς στη θέση του γονέα με τις έγνοιες που έχει με ένα φυσιολογικό παιδί. Πολλαπλασιάστε το με το χίλια, κι όχι μόνο, για ένα παιδί ειδικής αγωγής. Αυτά τα παιδιά είναι το «πρόβλημά» σας; Νιώθουμε ξένοι στην ίδια μας τη χώρα.
Με την κατάλληλη παρέμβαση και σωστή προσέγγιση σε ένα σταθερά ποιοτικό θεραπευτικό πρόγραμμα τα παιδιά μας μπορούν να εξελιχθούν σε ανεξάρτητους ενήλικες που θα προσφέρουν στη χώρα τους κι όχι να τη ζημιώσουν, όπως προφανώς σκέφτεστε τώρα. Ως πολίτες αυτής της χώρας έχουμε επίγνωση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της πατρίδας μας, περιμένουμε όμως μια δίκαιη λύση προς όλους, ειδικά προς τα παιδιά μας. Απαιτούμε να δείξετε όλοι σεβασμό κι ευαισθησία και να κατανοήσετε πόσο σημαντικό ρόλο στις συνεδρίες παίζει ο τόπος, η διάρκεια, η ποιότητα και το ανθρώπινο δυναμικό για την εξέλιξη και την πορεία τους. Επιτέλους οι απλοί πολίτες και οι ανάγκες τους να είναι η βασική προτεραιότητα όλων αυτών που ο λαός τους έδειξε εμπιστοσύνη με την ψήφο του για να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τη χώρα. Τα παιδιά είναι το μέλλον και η ελπίδα, όλα τα παιδιά, είτε αντιμετωπίζουν δυσκολίες είτε όχι. Μην τα ξεχωρίζετε λοιπόν, μην βλέπετε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες σαν βάρος, σαν αριθμούς που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό σας. Οφείλετε να τα προστατεύετε και να τους παρέχετε ό,τι έχουν ανάγκη κι όχι να τους στερείτε ό, τι ήδη αποτελούσε δικαίωμά τους.
Τα παιδιά μας δεν είναι αντικείμενα ή μηχανές για να καθορίζετε εσείς πότε, πώς και πόση διάρκεια θα έχει η συνεδρία τους. Κάθε αλλαγή, κάθε διακοπή, κάθε υποβάθμιση της θεραπείας είναι επιζήμια για αυτά. Για οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή εξυγίανση στις ειδικές θεραπείες θα έπρεπε να έχετε σαν σημείο αναφοράς τα παιδιά και πώς θα βελτιώσετε τις ήδη υπάρχουσες δομές και συνθήκες. Ελπίζουμε να μας ακούσετε, ώστε κανένας να μην αδικηθεί, κανένας να μην στερηθεί αυτά που δικαιούνται και κανενός τα όνειρα να μην σταματήσουν.
* Ευχαριστούμε τη φιλόλογο Ζ.Ε. για την επιμέλεια της επιστολής"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.