Το ζητούμενο για Τσίπρα δεν είναι αν θα επικρατήσει στις εκλογές.
Είναι το τι θα κάνει μετά από αυτές.
Στην κοινοτική Ευρώπη όσο γίνεται σεβαστό το δικαίωμα των λαών να εκλέγουν όποιον θέλουν, άλλο τόσο πρέπει να γίνεται σεβαστή και η υποχρέωση όσων εκλέγονται να υπηρετούν την κοινοτική Ευρώπη.
Έτσι όπως την ορίζουν οι Συνθήκες και οι αποφάσεις των οργάνων της.
Το θέμα είναι το είδος της εκπροσώπησης που θα επιλέξει ο ίδιος ο Τσίπρας, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας πλέον.
Εδώ υπάρχει μια κρίσιμη παρατήρηση: στην πολιτική και την οικονομία αυτά προεξοφλούνται, κανείς δεν θα περιμένει να εξελιχτούν τα πράγματα ως εκείνη της στιγμή. Συνεπώς ο Τσίπρας πρέπει να συμπεριφερθεί ως Πρωθυπουργός προτού γίνει Πρωθυπουργός.
Η Μέρκελ, ο Γιούνκερ, ο Ντράγκι, ο Ντέισελμπλουμ, οι επικεφαλής των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων της Ευρώπης θα δεχθούν ως φυσιολογική εξέλιξη την επιλογή του ελληνικού λαού στο πρόσωπό του- παρ' ότι άρχισαν πάλι τα τύμπανα της κινδυνολογίας σε μεγάλες εφημερίδες που συνήθως απηχούν τις θέσεις της συντηρητικής Ευρώπης. Όλοι αυτοί μπορεί να έχουν σκληρές προσεγγίσεις στην οικονομία, αλλά λόγω κουλτούρας δεν διανοούνται να αμφισβητήσουν το δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών να επιλέξουν ποιος θα τους εκπροσωπήσει..
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι από τώρα και ως την ημέρα των εκλογών θα πρέπει να καταστήσει σαφές τι θα κάνει σε κάθε περίπτωση με τη χώρα που θα παραλάβει. Αν το αφήσει για την επομένη υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρχει τίποτε να παραλάβει.
Υπάρχει το ιστορικό προηγούμενο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι χειρισμοί που έπρεπε να κάνει οδεύοντας προς την εξουσία – με τη ίδια ιστορικότητα που έχει και σήμερα το ενδεχόμενο να την πάρει ο Τσίπρας- τον διευκόλυναν όταν ήταν πλέον πρωθυπουργός. Πχ συνέδεσε τους πολιτικούς χειρισμούς με την ουσία και καθάρισε το θέμα των σχέσεων με την κοινοτική Ευρώπη με μια φράση «το κόστος της εξόδου είναι μεγαλύτερο από το κόστος της παραμονής» - και τα σκυλιά δεμένα. Έτσι εκτός των άλλων απογοήτευσε και την εγχώρια Δεξιά της εποχής που περίμενε να είναι ο ίδιος και το κόμμα του παρένθεση- ό,τι ακριβώς περιμένει και η σημερινή Δεξιά για τον Τσίπρα.
Επιστρέφουμε στο σκάκι. Ο Αλέξης Τσίπρας για να επιβεβαιώσει την ικανότητα του παίκτη -η οποία από άγνωστο πιτσιρικά το 2008 τον έφερε στο κατώφλι της εξουσίας σήμερα-, πρέπει να σχεδιάσει έτσι την παρτίδα ώστε να μην χρειάζεται απλώς να την κερδίσει στο εσωτερικό, αλλά κερδίζοντάς την να πείσει στο εξωτερικό. Είναι μια επιλογή που αφορά πρωτίστως τον ίδιο προσωπικά- ως ηγέτη.Αυτό δεν σημαίνει ότι πήγε να συναντήσει τους Ευρωπαϊκούς με κατεβασμένο κεφάλι. Τηγάνιζε για δυο χρόνια τους συνομιλητές του στις ευρωπαϊκές συναντήσεις και γι αυτό μπορεί να μιλήσει καλύτερα ένας από τους ….χειρότερους εχθρούς του Τσίπρα σήμερα. Ήξερε δηλαδή τι πρέπει να κάνει σε ένα περιβάλλον πολύ δύσκολο, ακόμη και για τον ίδιο προσωπικά καθώς τον θεωρούσαν ακραίο- καλή ώρα.
Ο καλύτερος τρόπος να δείξει ότι ένα κόμμα της σημερινής Αριστεράς μπορεί να κάνει αυτή την επιλογή είναι να υιοθετήσει αυτό που έγραφε πρόσφατα ο Κ. Σημίτης: στην Ευρώπη έχεις πέραση, όχι όταν διεκδικείς και διαμαρτύρεσαι, αλλά όταν προτείνεις και παίρνεις πρωτοβουλίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις τους στόχους σου. Απλώς τους εντάσεις στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Για να πείσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι θα κινηθεί με αυτή τη λογική αρκεί από την πλευρά του μια και μόνη δήλωση: όλες οι επιδιώξεις του θα κινηθούν αποκλειστικά στο ευρωπαϊκό πλαίσιο .
Σε αυτό το πλαίσιο οι ιδεολογικές αρχές είναι θεμιτές, αλλά στο τέλος όλα κρίνονται γύρω από ένα τραπέζι, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται δημοκρατικά με στόχο το κοινό συμφέρον και κατισχύουν των ιδεολογιών – διαφορετικά δεν μπορεί να υπάρξει κοινοτική Ευρώπη. Όπως έγραφε στα ΝΕΑ ο καθηγητής Π Κ. Ιωακειμίδης: «όταν το χρέος μιας χώρας-μέλους καθίσταται "ευρωπαϊκό", τότε και ο προϋπολογισμός και η κατάρτισή του, η φορολογική πολιτική και οι εργασιακές σχέσεις θα θεωρηθούν αναποφεύκτως ευρωπαϊκά». Δεν μπορείς να μετέχεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλά καρτ. Αν δεν σε βολεύει μπορείς να μην μετέχεις….
Ενδεχομένως αυτό θα προκαλέσει αντιδράσεις στο κόμμα του. Και αυτό αντιμετωπίζεται. Αν πράγματι έχει μελετήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου θα ξέρει ότι οι κίνησες του υπαγορεύονταν συχνά από τα θεωρία των παιγνίων.
Με αλλά λόγια για να υποχρεώσεις όποιο όχημα έρχεται από το αντίθετο ρεύμα να κάνει στην άκρη, δεν έχεις πάρα να πετάξεις το τιμόνι από το δικό σου όχημα και να πατήσεις γκάζι.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.