Αστειότητες........

Πριν από ώρα επιχείρησα ένα νοητικό άλμα. Φαντάστηκα πως ήμασταν στο Μάιο του 2015, η κυβέρνηση Σαμαρά είχε αποτύχει να συγκεντρώσει 180 ψήφους για να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας, η χώρα είχε οδηγηθεί σε εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχθεί πρώτο κόμμα, ο Τσίπρας είχε σχηματίσει κυβέρνηση και ήταν πια η στιγμή της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και δανειστές μας. 

Προσπαθούσα να φανταστώ τα επιχειρήματα με τα οποία θα επιτύγχανε ο νέος πρωθυπουργός εκεί που είχε αποτύχει ο προηγούμενος. Τι ήταν εκείνο που θα τους τρόμαζε και θα τους υποχρέωνε να εγκαταλείψουν την αδιαλλαξία τους. Δυστυχώς δεν μου προέκυπτε κάτι το αξιόπιστο. Ως τη στιγμή, όμως, που θυμήθηκα το ρεπορτάζ που είχα διαβάσει προηγουμένως στο «Έθνος».

‘Ήταν από την επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στη Γενεύη και τις δηλώσεις του στο πλαίσιο της συνάντησης του με τον επικεφαλής της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Εκεί είχε πει επί λέξει: «Έρχεται η στιγμή που τόσο η τρόικα όσο και οι κυβερνήσεις που επέβαλαν τις πολιτικές τους θα λογοδοτήσουν στους λαούς και τους διεθνείς οργανισμούς που παρακολουθούν τι συνέβη στην Ελλάδα και σύντομα θα ζητήσουν λογαριασμό».
Δεν ξέρω πόσο πειστική βρίσκετε εσείς μια τέτοια επιχειρηματολογία, αλλά εμένα στην αρχή μου προκάλεσε ό,τι ακριβώς θα προκαλέσει στους τροϊκανούς, στην Λανγκάρντ, στη Μέρκελ και σ’ όσους άλλους πρωθυπουργούς και κοινοτικά στελέχη υπονοεί η απειλή του Τσίπρα: γέλια, πολλά και ασυγκράτητα γέλια. Αλλά αυτό στην αρχή. Γιατί όταν αναλογίστηκα πως με τέτοια επιχειρήματα σκοπεύει ο υποψήφιος πρωθυπουργός να διεκδικήσει το δίκιο μας μελαγχόλησα. Βλέπετε, έχω την κακή συνήθεια να πιστεύω ότι ο ρεαλισμός και η σοβαρότητα και όχι ο ψευτοτσαμπουκάς και η γελοιότητα αποτελούν τις προϋποθέσεις μιας σωστής διαπραγμάτευσης.
Και συμβαίνει ακόμη να πιστεύω ότι στη φάση που βρισκόμαστε δεν έχουμε την πολυτέλεια για παληκαρισμούς χωρίς αντίκρισμα και για μεγαλοστομίες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση της αποφασιστικότητας και της αγωνιστικότητας ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να πασχίζουν να υποκαταστήσουν τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που πρέπει να διακρίνουν έναν ηγέτη όταν διαχειρίζεται το μέλλον της χώρας του και του λαού της.