Η πρόοδος συνεχίζεται, οι διαπραγματεύσεις παρατείνονται, το κουαρτέτο παραμένει, παραμένουν όμως και οι διαφωνίες ειδικά σε εργασιακό, ενεργειακό και μέτρα μετά το 2019. Ύστερα και από τη χθεσινή πολύωρη διαπραγμάτευση που κράτησε μέχρι τη 1 τα ξημερώματα, σβήστηκαν ακόμη περισσότερες εκκρεμότητες από τον κατάλογο των προαπαιτούμενων, με βασικότερη αυτή του εξωδικαστικού συμβιβασμού. Έτσι, στο Euroworking Group που θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα με τους εκπροσώπους των θεσμών αλλά και την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα να συμμετέχουν εξ’ αποστάσεως, οι εκπρόσωποι των υπουργών Οικονομικών θα ενημερωθούν για την πρόοδο που έχει συντελεστεί. Θα ενημερωθούν όμως και για τα «μέτωπα» που παραμένουν ανοικτά. Αυτά είναι που θα καθορίσουν τελικώς και το αν θα υπάρξει συμφωνία. Ποια είναι τα κυριότερα μέτωπα; Οι πληροφορίες από το μέτωπο της διαπραγμάτευσης, έχουν ως εξής: 1. ΕΝΦΙΑ: Η κυβέρνηση θέλει να συμπεριλάβει στο πακέτο των αντίμετρων τη μείωση του ΕΝΦΙΑ κυρίως για τους μικροιδιοκτήτες προκειμένου να εμφανιστεί και στην κοινή γνώμη ότι υλοποιεί σε ένα μεγάλο βαθμό μια από τις βασικές της προεκλογικές εξαγγελίες. Οι θεσμοί δεν θέλουν να αλλάξει ένας από τους πιο αποδοτικούς φόρους της ελληνικής νομοθεσίας και η αντιπαράθεση συνεχίζεται 2. Αφορολόγητο: «Δεν έγινε συζήτηση για το αφορολόγητο» έλεγε τα ξημερώματα αρμόδια κυβερνητική πηγή και ουσιαστικά ξεκαθάρισε ότι συμφωνία επί του συγκεκριμένου θέματος δεν υπάρχει. Οι θεσμοί φέρονται να επιμένουν σε αποκλιμάκωση στα επίπεδα των 5.900 ευρώ ή στη μείωση της έκπτωσης από τα 1900 ευρώ που είναι σήμερα, στα 1300 ευρώ. 3. Εργασιακό: πλήρης διαφωνία μέχρι στιγμής καθώς ειδικά το ΔΝΤ δεν θέλει να αποκατασταθούν οι συλλογικές συμβάσεις νωρίτερα από το τέλος του 3ου μνημονίου. Η ελληνική πλευρά επιμένει στο να επανέλθει η ισχύς των κλαδικών συμβάσεων έστω από τον Ιανουάριο του 2018 και το «παζάρι» συνεχίζεται. 4. Ενεργειακό: Η ελληνική πλευρά θέλει να αποφύγει την πώληση του 17% της ΔΕΗ αλλά και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΣΦΑ κυρίως για πολιτικούς λόγους. Οι θεσμοί επιμένουν στην απελευθέρωση της αγοράς. 5. Συντάξεις: η ελληνική πλευρά θέλει η μείωση των συντάξεων να γίνει σταδιακά σε βάθος τετραετίας προκειμένου να μην υπάρξει απότομη μείωση εισοδήματος. Οι θεσμοί επιμένουν στη θεωρία του «σοκ» για τη συνταξιοδοτική δαπάνη, έστω και αν αυτό το σοκ γίνει από το 2020. Οι συζητήσεις σε επίπεδο επικεφαλής θα συνεχιστούν στις 14:00 το μεσημέρι, θα διακοπούν για να συμμετέχουν οι εμπλεκόμενοι στο Euroworking Group και, πιθανότατα θα συνεχιστούν και αύριο.

Πριν από δύο χρόνια, 57.000 πρόσφυγες εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα, όταν τα νότια σύνορα της Ευρώπης έκλεισαν. Αυτό που ακολούθησε έχει χαρακτηριστεί ως η πιο ακριβή ανθρωπιστική ανταπόκριση στην ιστορία. Ο Guardian σε σημερινό του άρθρο, διερωτάται που πήγαν τα λεφτά γι’αυτή την ανθρωπιστική βοήθεια.

Πόροι που αφαιρέθηκαν από αναπτυσσόμενες χώρες κατευθύνθηκαν προς την ΕΕ και τελικά την Ελλάδα.

Ενας πρωτοφανής αριθμός εθελοντών από διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις έφτασε στην Ελλάδα με την Ύπατη Aρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες να κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης εντός της ΕΕ η οποία με τη σειρά της ανέπτυξε την δική της μονάδα αντιμετώπισης ανθρωπιστικών κρίσεων για πρώτη φορά εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η διαδικασία αυτή, εξελίχθηκε στην πιο ακριβή ανθρωπιστική βοήθεια στην ιστορία με βάση το κόστος ανά δικαιούχο, πόση δηλαδή βοήθεια αντιστοιχεί σε κάθε πρόσφυγα-μετανάστη, σύμφωνα με τους ειδικούς που επικαλείται ο Guardian.

Η διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης Refugees Deeply έχει υπολογίσει ότι από το 2015 έως σήμερα έχουν διοχετευτεί στην Ελλάδα 803 εκατ. δολάρια, ποσό που περιλαμβάνει όλα τα κεφάλαια που χορηγήθηκαν πραγματικά ή δαπανήθηκαν, καθώς και τις ιδιωτικές δωρεές.

Τα μεγαλύτερα ποσά προέρχονται από την Κομισιόν η οποία επιβλέπει το Ταμείο Ασύλου Μετανάστευσης και Ενταξης (AMIF) καθώς το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF). Οι δύο υπηρεσίες χρηματοδότησαν με $ 541 εκατ το κόστος των συνοριακών ελέγχων στην Ελλάδα, το άσυλο και την προστασία των προσφύγων. Ωστόσο, δεδομένου ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το εκτεταμένο στρατηγικό σχεδιασμό που απαιτείται, η ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε σημαντικά ποσά αυτών των κονδυλίων.

Την σύγχυση σχετικά με το πραγματικό ύψος των ευρωπαϊκών δαπανών επέτειναν οι δηλώσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τη μετανάστευση, Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος είχε αναφερθεί σε χρηματοδότηση άνω του 1 δισ. δολ, ποσό που αφορά προφανώς όλα τα διαθέσιμα και εν δυνάμει κεφάλαια και όχι αυτά που έχουν πραγματικά διατεθεί ή δαπανηθεί.

Ανώτερος αξιωματούχος που επικαλείται ο Guardian εκτιμά ότι τα 70 από τα 100 δολάρια που απευθύνονταν για κάθε πρόσφυγα είναι άγνωστο πού δαπανήθηκαν.

Τα 803 εκατ. δολάρια επρόκειτο να δαπανηθούν για να καλυφθούν οι ανάγκες όλων των 1.030.000 ανθρώπων που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα από το 2015. Με βάση αυτό, το κόστος ανά δικαιούχο έπρεπε να είναι 780 δολάρια ανά πρόσφυγα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κεφαλαίων χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση των αναγκών των τουλάχιστον 57.000 ανθρώπων που παραμένουν εγκλωβισμένοι εντός της Ελλάδας. Σε αυτή τη βάση, το κόστος για κάθε δικαιούχο έπρεπε να είναι $14.088 δολάρια.

Παρά την χρηματοδότηση οι δομές λειτούργησαν με προβλήματα και άλλες έμειναν ανενεργές. Ανάμεσα στα παραδείγματα που αναφέρει ο Guardian είναι το κέντρο transit Απάνεμο στη Λέσβο, μια δομή ενός εκατομμυρίου δολαρίων που στήθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό και χρηματοδοτήθηκε από ιδιωτικά κεφάλαια και το Radcliffe Foundation. Το κέντρο είναι ανενεργό.