Ωραία μου φάνηκε η πολυδιαφημισμένη σύνοδος των ηγετών των χωρών του Νότου. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ελληνική πρωτοβουλία. Ίσως και να αφήσει θετικές εντυπώσεις. Είναι, όμως, νωρίς να αξιολογήσουμε τα πρακτικά αποτελέσματά της. Μάλλον θα τα μάθουμε στη Σύνοδο Κορυφής στη Μπρατισλάβα. Τότε θα μετρήσουμε την αξία των αναμφισβήτητα πολύ ωραίων λόγων του κοινού ανακοινωθέντος. Υπήρξαν βέβαια τρία βασικά ελαττώματα στην αφετηρία της.
Το πρώτο:Η ελληνική πλευρά αρχικά ήθελε να την εμφανίσει ως κίνηση κατά της Γερμανίας και των χωρών του Βορρά. Μάλλον αργά έσπευσε να αποσύρει ή να μετριάσει αυτή την ταμπέλα. Μόλις που έκρυψαν την οργή τους αρκετοί ξένοι ηγέτες.
Το δεύτερο: Ο Πρωθυπουργός αρνήθηκε παράλληλα να πάρει μέρος σε Σύνοδο Αρχηγών Κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επόμενη Σύνοδο Κορυφής στην Μπρατισλάβα. Ως λόγο αυτής της άρνησης; Την ίδια ώρα θα δίνει συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη. Είναι προφανές ότι δεν θέλει να είναι παρών σε μία συνάντηση αρχηγών κρατών, που θα πάρουν αποφάσεις στρατηγικής σημασίας. Σχεδόν σε όλα τα τρέχοντα καυτά ζητήματα.
Το τρίτο: Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα. Γιατί δεν πήραμε την πρωτοβουλία αυτή πέρυσι πριν καταλήξουμε στο πιο επώδυνο Μνημόνιο για τη Χώρα μας; Και αν σήμερα θα είναι δύσκολη η σύμπτωση των απόψεων των Χωρών του Νότου, δεν θα ήταν πιο πρακτικά χρήσιμη η προσπάθεια σύγκλησης θέσεων, απόψεων και πρακτικών πολιτικών αποφάσεων να είχε πραγματοποιηθεί την περασμένη χρονιά; Αντί να σπρώξουμε από την αρχή όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες εναντίον μας; Ακόμα και τις χώρες του Νότου; Ακόμα και την Κύπρο; Μήπως άραγε τα πράγματα θα έβαιναν πολύ καλύτερα αν είχαμε αποφύγει προηγουμένως τις απαξιωτικές προσφωνήσεις του Ολάντ ως «Ολαντρέου» και τις διάφορες άλλες φραστικές χυδαιότητες σε βάρος άλλων ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Με την ίδια άνεση που λάτρεψε φραστικά τουλάχιστον τον άθλιο Μαδούρο της Βενεζουέλας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πρωθυπουργός μας μιλάει αστόχαστα. Σαν να μην γνωρίζει τα πράγματα. Σαν να μην έχει ο ίδιος μια γενική πολιτική φιλοσοφία με συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα. Σαν να μην πιστεύει σε τίποτα τελικά. Σαν να μην αποδίδει αληθινό περιεχόμενο στις λέξεις.
Γι’ αυτόν, μάλλον, οι έννοιες και οι λέξεις θα ναι εργαλεία μίας χρήσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.