Περίεργος μήνας ο Αύγουστος. Παράξενες γοητευτικά οι νύχτες του. Σκοτεινά τα σχέδιά τους. Και πιο πικρές οι μνήμες. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.
Γερμανία, 2 Αυγούστου 1934: Λίγες ώρες μόλις απ’ το θάνατο του προέδρου Παουλ Φον Χιντεμπουργκ. Η κυβέρνηση του καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ τροποποίησε το Γερμανικό Σύνταγμα. Μια καίρια μεταβολή: Συγχώνευσε τα αξιώματα του Καγκελαρίου και του Προέδρου. Ο σκοπός ήταν πεντακάθαρος. Να συγκεντρωθεί ολόκληρη η εξουσία στα χέρια του Χίτλερ. Εισήχθη η έννοια και ο τίτλος του Φύρερ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτονόητο. Ο Χίτλερ μετατράπηκε σε απόλυτο δικτάτορα της Γερμανίας. Επακολούθησε δημοψήφισμα. Το 95% του λαού ψήφισε ΝΑΙ.
Ελλάδα, 4 Αυγούστου 1936: Με τη συγκατάθεση και στήριξη του βασιλιά Γεωργίου Β΄, ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς καταλαμβάνει την εξουσία με πραξικόπημα. Αναστέλλει βασικά άρθρα του Συντάγματος. Και κηρύσσει δικτατορία. Ο ίδιος ομολογεί στο ημερολόγιό του: «Η Ελλάς έγινε από τις 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομουνιστικό. Κράτος αντικοινοβουλευτικό. Κράτος ολοκληρωτικό. Κράτος με βάση αγροτική και εργατική. Κατά συνέπεια αντιπλουραλιστικό».
Ελλάδα Αύγουστος 2016: Ακαδημαϊκός ιστορικός στο νέο του βιβλίο συμπεριλαμβάνει τον Ιωάννη Μεταξά στους εννέα ριζοσπαστικούς μεταρρυθμιστές. Εξηγεί γιατί ο Μεταξάς δεν εκλέχτηκε βουλευτής το 1928: Αντιπαρατέθηκε με τη «διαφθορά» και το «λαϊκισμό» του κοινοβουλευτισμού. Αμφισβητεί τα φασιστικά χαρακτηριστικά της «4ης Αυγούστου». Και δικαιολογεί όσα έπραξε ο Μεταξάς με την έντονη απογοήτευση της εποχής εκείνης από το φιλελευθερισμό και τον κοινοβουλευτισμό. Μέσα στην χώρα μας και έξω από αυτή. Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής σε όλα αυτά. Η απαξίωση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η απογοήτευσης της μεσαίας τάξης. Το κλίμα φόβου. Και η καθοδηγούμενη αίσθηση ότι μας χρειάζεται σωτήρας.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι και η Δικτατορία των Συνταγματαρχών το 1967 γεννήθηκε μέσα από την αποστασία. Από τις διαμάχες του παλατιού με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Από τη βία και νοθεία των εκλογών του 1961. Και απ’ την διαβρωτική απαξίωση του πολιτικού γενικά συστήματος. Σήμερα, πρώτη φορά μεταπολιτευτικά εξελίσσεται μια διαρκής και ενορχηστρωμένη επίθεση στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Υποδαυλίζεται ο φόβος και η οργή. Ο φόβος και το μίσος είναι το πιο ισχυρό όπλο κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Ο λαός που ξεχνά την Ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.