Ακόμη και με το ένα πόδι στη χρεοκοπία, επικρατεί το άσπρο-μαύρο, το εμείς-εσείς

Γράφει η Άννα Διαμαντοπούλου

Ενα από τα γνωστά πεδία αυτής της διαχρονικής αντιπαράθεσης, με εναλλασσόμενους ρόλους, είναι ο τομέας των συγκοινωνιών. Ας ξεκινήσουμε απλά: η μετακίνηση των πολιτών είναι ένα βασικό αγαθό κοινωνικό. Ως εκ τούτου, οι συγκοινωνίες πρέπει να είναι υψηλής ποιότητας και με κόστος που να επιτρέπει και ίση πρόσβαση των πολιτών σε αυτές.

Αυτό έχουν πετύχει οι πιο προηγμένες κοινωνίες. Οι προϋποθέσεις για την ικανοποίηση αυτού του κοινωνικού αγαθού είναι: Υποδομές δικτύων, συνεχείς επενδύσεις σε εξοπλισμό, υψηλή τεχνολογία, υψηλά συστήματα ασφαλείας, εργαζόμενοι με προσόντα που εκπαιδεύονται συνεχώς.

Το σύστημα και η διοίκησή του πρέπει να αξιολογούνται διαρκώς με κριτήρια που αφορούν στην εξυπηρέτηση των πολιτών, όπως ακρίβεια στα δρομολόγια, επαρκείς ανταποκρίσεις και άριστος συνδυασμός των διαφόρων μέσων μεταφοράς. Βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία των συγκοινωνιών είναι το management και οι διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι. Οι πόροι είναι δημόσιοι ή ιδιωτικοί, ή συνδυασμός των δύο, ανάλογα με το σύστημα που επιλέγει κάθε χώρα. Οι δημόσιοι πόροι προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών, οι ιδιωτικοί από προσέλκυση επενδύσεων. Οταν δεν εξασφαλίζονται οι πόροι, απλώς δεν υπάρχουν σοβαρές συγκοινωνίες.

Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πώς εννοεί την κρατική ιδιοκτησία των δημόσιων συγκοινωνιών, όταν ο αρμόδιος υπουργός αποφάσισε να παράσχει δωρεάν μετακινήσεις ως «αντιστάθμισμα» στα capital controls, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγες μέρες να επιβαρύνει τη δημόσια επιχείρηση με εκατομμύρια. Και το δωρεάν πληρώθηκε στη συνέχεια ακριβά από τους πιο φτωχούς συμπολίτες μας που χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς, όταν αυξήθηκαν τα εισιτήρια κατά 20%!Η κρατική ιδιοκτησία ως ιδιοκτησία του κυβερνώντος κόμματος. Τα ίδια και με το ξήλωμα επιτυχημένων διοικήσεων. Οι συγκοινωνίες, όπως και πολλοί άλλοι τομείς, χρειάζονται την ήρεμη δύναμη του λαϊκού μεταρρυθμισμού και στη συγκεκριμένη περίπτωση τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ετσι κατά την άποψή μου: Ολα τα δίκτυα πρέπει να παραμείνουν δημόσια και οι υπηρεσίες, που είναι το κοινωνικό αγαθό, είτε παρέχονται από τον δημόσιο είτε από τον ιδιωτικό τομέα είτε από συνδυασμό και των δύο, να παρέχονται με κριτήριο το άριστο αποτέλεσμα για τον πολίτη. Σε μια ώριμη δημοκρατία, κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα ζητούσαν από ειδικούς να φέρουν παραγωγικές προτάσεις και θα επιχειρούσαν συναίνεση. Εδώ, ακόμη και με το ένα πόδι στη χρεοκοπία, επικρατεί μανιχαϊσμός, δηλαδή το άσπρο-μαύρο, το εμείς-εσείς. Και το χάος παραμονεύει.