Μία μετά την άλλη, όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την ίδια αγριευτική εικόνα: κυβέρνηση και Πρωθυπουργός σε προφανή κατάρρευση.Μια κατάρρευση που συμβαίνει πραγματικά για «πρώτη φορά» στα ελληνικά δημοσκοπικά χρονικά.
Δύο υπενθυμίσεις.
Πρώτον, την εποχή της κυβέρνησης Παπανδρέου και παρά το Μνημόνιο, η ΝΔ πέρασε μπροστά στις δημοσκοπήσεις μόλις τον Απρίλιο - Μάιο 2011 και εντελώς οριακά. Σχεδόν είκοσι μήνες μετά την άνοδο του Παπανδρέου στην εξουσία.
Δεύτερον, ο Σαμαράς παρέμενε πρώτος στην επιλογή Πρωθυπουργού ακόμη και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.
Συνεπώς αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει δημοσκοπικό προηγούμενο.
Η ικανοποίηση από την κυβέρνηση κινείται σε μονοψήφια ποσοστά, το 75-80% δεν εμπιστεύεται τον Πρωθυπουργό και πάνω από 90% δεν πιστεύει ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί.
Ευλόγως η ΝΔ καταγράφει ένα σταθερό προβάδισμα περίπου 8% - που σε εκλογική αναγωγή είναι διψήφιο.
Την ίδια στιγμή, αποκτά σταδιακά υπόσταση μια «αριστερά της Αριστεράς» αφού το ΚΚΕ και τα σχήματα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ διευρύνουν σταθερά την επιρροή τους.
Αθροιστικά μπορεί να προσεγγίσουν και το 15% και να αναδειχθούν (συνολικά) σε τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης της συμπολίτευσης, μόνο η Κεντροαριστερά δεν δίνει σημεία ζωής - αλλά αυτό μάλλον θα έπρεπε να προβληματίσει την Κεντροαριστερά...
Γιατί συμβαίνουν αυτά; Νομίζω για δύο λόγους.
Πρώτον, για έναν λόγο αντικειμενικό. Η κυβέρνηση προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία ψήφισε το σκληρότερο πακέτο μέτρων που έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία.
Το πακέτο αυτό βεβαίως ήταν αντικειμενικά επώδυνο εξαρχής αλλά επιβαρύνθηκε στη συνέχεια από καθυστερήσεις, παλινωδίες, διαπραγματευτική ανικανότητα και πολιτικά στερεότυπα. Τελικά τα κατάπιαν όλα κι αμάσητα.
Οι πολίτες όμως μόλις τώρα αρχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό. Το φθινόπωρο η δυσαρέσκεια θα θυμίζει τσουνάμι.
Δεύτερον, για έναν λόγο υποκειμενικό. Η κυβέρνηση ακόμη και σήμερα αρνείται να μιλήσει ειλικρινά και με τη γλώσσα της αλήθειας.
Επιμένει σε ψέματα, στρεψοδικίες και συμψηφισμούς. Σε κατασκευασμένους θριάμβους και ανύπαρκτες επιτυχίες. Σε φανταστικούς εχθρούς και αισιόδοξες ανοησίες.
Προσπαθεί να πείσει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα ζει ο κόσμος αλλά ότι τα «Μέσα της διαπλοκής» συσκοτίζουν την ευτυχή πραγματικότητα. Και κυρίως: ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι.
Πανηγυρίζουν επειδή παίρνουν τη δόση, τη στιγμή που ο κόσμος πληρώνει ΦΠΑ 24%!
Αποτέλεσμα; Δεν τους πιστεύουν πια ούτε οι φίλοι τους.
Οι δημοσκοπήσεις τελικά δεν καταγράφουν παρά δύο πράγματα που παρατηρούμε όλοι καθημερινά: την απώλεια κοινωνικής ανοχής και τη ρήξη εμπιστοσύνης.
Κανένα από τα δύο δεν αποκαθίσταται εύκολα.
Και τα υπόλοιπα εξυπακούονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.