Απαιτείται συνεπώς κάτι πολύ περισσότερο από την εφαρμογή του μνημονίου: η υπέρβασή του μέσα από ένα εθνικό σχέδιο ανάταξης που είναι σχετικά εύκολο να διαμορφωθεί από πλευράς περιεχομένου, αλλά δύσκολο να υιοθετηθεί από την ίδια την κοινωνία και να υποστηριχθεί πολιτικά, διοικητικά, δικαστικά.

"Το μνημόνιο Τσίπρα, που συμβολίζει τη διάψευση της αντιμνημονιακής ρητορείας και κωδικοποιεί τη βλάβη που προκάλεσε στη χώρα η κυβέρνηση του χαμένου επταμήνου, δεν συνιστά από μόνο του το όχημα της εξόδου από την κρίση, της ανάκτησης του χαμένου εδάφους, της εθνικής ανάταξης.

 Η εφαρμογή του είναι ανειλημμένη διεθνής υποχρέωση της χώρας που υπερψηφίστηκε στην προηγούμενη Βουλή από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων που δηλώνουν ότι αποδέχονται το ευρωπαϊκό πλαίσιο. 

Στοιχείο της εφαρμογής του είναι όμως και η σχεδόν συνεχής αξιολόγηση και προσαρμογή του - σε συνεννόηση με τους εταίρους - ώστε να μειώνονται οι υφεσιακές επιπτώσεις και να ενισχύονται οι αναπτυξιακές δυνατότητες και προοπτικές.

"