Η εξ αριστερών αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ, κ.α) δεν προσφέρεται και πολύ για συμπεράσματα. Πρόκειται για την κλασική επανάληψη στερεοτύπων («δεν γίνεται καμία αλλαγή μέσα στην Ε.Ε και στο ΝΑΤΟ» ή «ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε πόσο προοδευτικός είναι ο Ομπάμα»). Δεν είναι κάτι νέο, αλλά η επιμονή δείχνει μια αυτιστική αντίληψη της πολιτικής: λες και τίποτα δεν άλλαξε στις εκλογές, καμία αναγνώριση της επίδρασης της λαϊκής ψήφου (ένα δείγμα εδώ).
Η εκ δεξιών αντιπολίτευση (ΝΔ) είναι χειρότερη. Διότι η πλευρά αυτή δεν έχει -υποτίθεται- τέτοιες εμμονές, έχει κυβερνήσει και είναι σε θέση να σταθμίζει καλύτερα τα πράγματα. Και όμως, η στάση της ΝΔ του Σαμαρά δεν προκαλεί καμία αισιοδοξία. Πρώτον, διότι βασίζει όλη την τακτική της στη θεωρία της«αριστερής παρένθεσης»: πιστεύει(;) ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα συγκρουστεί με τους δανειστές και θα καταρρεύσει σύντομα. Γι’ αυτό και ο τέως πρωθυπουργός, αντί να ακολουθήσει την τακτική των προκατόχων του (Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής), που αποχώρησαν, ελπίζει. Τι; Να καταρρεύσει ο 40άχρονος Τσίπρας και να επανέλθει ο ίδιος στα 63 του; Εντάξει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Όμως, μια αγγλική παρομία λέει ότι η ελπίδα είναι καλή για πρόγευμα, όχι όμως και για κύριο γεύμα. Δηλαδή, ο κ. Σαμαράς μπορεί να ελπίζει για πολύ λίγο, μετά θα έχει σοβαρό πρόβλημα.
Γιατί -είναι ολοφάνερο πια- ο κ. Τσίπρας δεν σκοπεύει να αυτοκτονήσει πολιτικά, συγκρουόμενος με τους Ευρωπαίους. Το «κούρεμα» και τη «διάσκεψη» για το χρέος τα έχει ήδηπαραμερίσει. Ρωτήθηκε και για τα δύο ο Βαρουφάκης στο Παρίσι και έκανε τον Κινέζο. Το νέο πρόγραμμα δεν θα το πουν «μνημόνιο», αλλά «συμβόλαιο» (εδώ). Είναι η νέα λέξη που λανσάρουν οι του ΣΥΡΙΖΑ, ακούγεται καλύτερα.
Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι ο Τσίπρας πάει για σύγκρουση με τους Ευρωπαίους, για να σπάσει τα μούτρα του, όπως εκτιμά ο Σαμαράς, φαντασιωνόμενος την επιστροφή του; Σε μένα δείχνουν το ακριβώς αντίθετο. Η περιλάλητη κωλοτούμπα έχει ήδη αρχίσει και θα ολοκληρωθεί. Και μακάρι να γίνει έτσι. Θα είναιυπέρ της χώρας και δεν μας νοιάζει αν θα βγει κερδισμένος ο Τσίπρας και χαμένος ο Σαμαράς.
Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη (όχι για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις του Τσίπρα, αλλά) επειδή δεν έχουν μιλήσει ακόμα οι Γερμανοί. Δεν έχουν μιλήσει, αφού περιμένουν να δουν πρώτα κάποιον δικό μας και να ακούσουν από πρώτο χέρι τι λέει και τι θέλει. Επειδή, όμως, μιλάνε πολύ οι Γάλλοι και μάλιστα μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Ολάντ στο Στρασβούργο, δεν βλέπω γιατί οι Γερμανοί να μην καλοδεχτούν την κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή, ίσως, θα αλλάξει όνομα η τρόικα ή θα πηγαίνουν οι δικοί μας για έλεγχο στις Βρυξέλλες , αντί να έρχονται εκείνοι εδώ;
Κάπως έτσι βλέπω να εξελίσσονται τα πράγματα. Αν ο Σαμαράς περιμένει να πέσει ο Τσίπρας συγκρουόμενος με την Μέρκελ, μάλλον θα περιμένει πολύ. Είναι πιθανότερο να ασπρίσουν πρώτα τα μαλλιά του Τσίπρα από την άσκηση της εξουσίας, όπως του είπε ο Ομπάμα, παρά να επανέλθει ο Σαμαράς. Ο οποίος ας παραδειγματιστεί από τη στάση του πρώην συνεταίρου του Ευάγγελου Βενιζέλου (είναι και μικρότερός του) και ας παραμερίσει για χάρη νεότερων.
Προλαβαίνω την ένσταση κάποιου αναγνώστη: «Δηλαδή, μας λες ότι ο Τσίπρας έχει ήδη θριαμβεύσει και δεν απειλείται από πουθενά;». Δεν απειλείται από τους έξω, αν φερθεί με στοιχειώδη εξυπνάδα και λογική. Αν προσέξει λίγο τους Γερμανούς (αύριο θα πούμε γιατί -σε αντίθεση με την κρατούσα άποψη- οι παρεμβάσεις Ομπάμα έχουν μικρή σημασία), δεν θα έχει πρόβλημα. Ο «εχθρός» είναι εντός των τειχών. Γιατί, αφού συμφωνήσει με τους έξω, πρέπει να βρει λύσεις και μέσα. Να βρει λεφτά, για να χρηματοδοτήσει έστω λίγα από αυτά που υποσχέθηκε. Αν δεν βρει, ο Βαρουφάκης θα τρέχει πάλι στις πρωτεύουσες να παρακαλάει για καμιά δόση. Και τότε δεν θα είναι για να πληρώνει τα δανεικά, αλλά για μισθούς και συντάξεις.
Εδώ είναι το πρόβλημα. Πάντα ήταν, δηλαδή, αλλά τώρα θα το καταλάβουν και όσοι αναζητούσαν εύκολα άλλοθι στους έξω. Εμείς τους καταστήσαμε ρυθμιστές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.