Ευρισκόμενη στο νοητό μέσο του πολιτικού φάσματος, η σοσιαλδημοκρατία δεν έχει εύκολο έργο. Τόσο οι ακραίες δυνάμεις της αγοράς, όσο και οι δογματικοί αριστεροί εκφέρουν ένα λόγο που δεν παίρνει υπόψη του τη συνθετότητα των καταστάσεων, ένα λόγο που δεν απαιτεί πολλή επεξεργασία και είναι- σε τελευταία ανάλυση- απλοϊκός. Η σοσιαλδημοκρατία, αντιθέτως, είναι υποχρεωμένη να ερευνά συνεχώς, ώστε να προσαρμόζει και να συνδυάζει το κοινωνικό της όραμα στη σκληρή πραγματικότητα, ιδίως την οικονομική. Όπως το θέτει ο David Held: «το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας είναι πρώτον, πώς θα παρέμβει σ’ έναν κόσμο όπου οι πολυεθνικές εταιρείες δρουν κυριαρχικά, χωρίς όμως να καταργήσει βασικές συνιστώσες της αγοράς, μεταξύ των οποίων είναι και η ατομική ιδιοκτησία και η επιδίωξη του κέρδους και, δεύτερον, πώς θα πολιτικοποιήσει τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, χωρίς να καταργήσει τις δημοκρατικές ελευθερίες, χωρίς να απαρνηθεί την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και, ταυτόχρονα, χωρίς να σβήσει τις διαφορές μεταξύ αγοράς και κοινωνίας».Φαίνεται πολύ δύσκολο, αλλά γίνεται. Και γίνεται, εφόσον ισορροπήσουμε με επιτυχία ανάμεσα στις τόσο διαφορετικές και αντιμαχόμενες συμπληγάδες. Τόσο το διογκωμένο κράτος, όσο και η ανεξέλεγκτη αγορά αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών. Επομένως η πρόκληση για τη σοσιαλδημοκρατία είναι να αντιμετωπίσει τις αποτυχίες της αγοράς και του κρατισμού με ρυθμιστικές και κοινωνικές πολιτικές, οι οποίες δημιουργούν προϋποθέσεις για βιώσιμη ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.