Η ιστορία δυο χωριών
Για πολλά χρόνια λοιπόν αυτά τα δυο χωριά έχουν μια αρμονική εμπορική σχέση μεταξύ τους. Το κάθε ένα παράγει αρκετά έτσι ώστε να έχει επάρκεια για τις ανάγκες του και ανταλλάσσει με το άλλο προϊόντα και υπηρεσίες που είτε δεν παράγει αρκετά η δεν παράγει καθόλου. Η κατανομή της ανταλλαγής των προϊόντων και υπηρεσιών είναι κατανεμημένες έτσι ώστε οι εξαγωγές και οι εισαγωγές και στα δυο χωριά να είναι ίδιες. Δηλαδή τα δυο χωριά μεταξύ τους έχουν μηδέν εμπορικό έλλειμμα η πλεόνασμα.
Το πολιτικό-οικονομικό περιβάλλων και στα δυο χωριά είναι το ίδιο μεταξύ τους. Για χάρη της κουβέντας, το κύρια χαρακτηριστικό και στα δυο είναι ότι προστατεύονται τα επαγγέλματα, η διοικητική λειτουργία του κράτος είναι άναρχη, πυγμή του νόμου δεν υπαρχει και γενικά κανένας δεν είναι υπεύθυνος για το τίποτα. Η φορολογία είναι υψηλή και η διαφθορά πάει σύννεφο και στα δυο χωριά . Με λίγα λόγια, τα δυο χωριά είναι μια μικρογραφία της σημερινής Ελλάδας.
Επειδή όμως το κράτος είναι ανοργάνωτο και επειδή η οικονομία δεν δουλεύει σωστά δεν σημαίνει ότι η παραγωγή δεν λειτουργεί. Λειτουργεί μεν, αλλά υπό αντίξοες συνθήκες. Αποτέλεσμα είναι ότι τα προϊόντα και υπηρεσίες που παράγονται είναι ακριβότερα από ότι θα ήταν αν η κρατική μηχανή ήταν διαφορετική. Όσο όμως τα δυο χωριά έχουν την ίδια πολιτική και οικονομική δομή, οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους παραμένουν αδιατάρακτες.
Ας πούμε όμως ότι σε κάποια φάση το χωριό Β αποφασίζει να κάνει ορισμένες αλλαγές. Αποφασίζει λοιπόν να ρίξει λίγο τους φόρους, να απελευθερώσει λίγο την αγορά από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και γενικά να προβεί σε ενέργειες τέτοιες που απελευθερώνουν την επιχειρηματικότητα και δημιουργικότητα της οικονομίας του χωριού..
Ξαφνικά λοιπόν και από το πουθενά, το χωριό Β αρχίζει και παράγει προϊόντα και υπηρεσίες με μικρότερο κόστος από το χωριό Α. Ξαφνικά, και επειδή έπεσαν λίγο οι τιμές στο χωριό Β, το χωριό Α μπορεί και αγοράζει λίγο περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες από το Α. Και ξαφνικά, το χωρίο Β πουλά πιο πολλά προϊόντα και υπηρεσίες στο χωρίο Α από ότι πριν. Με λίγα λόγια, το χωρίο Β έχει εμπορικό πλεόνασμα με το χωρίο Α.
Στο χωρίο Β όμως ξαφνικά διαδραματίζετε και κάτι ακόμα. Επειδή όπως είπαμε το κόστος παραγωγής έχει πέσει λίγο, κάποιοι εκεί σκέφτονται ότι θα ήταν εύκολο να παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες που πριν εισάγονταν. Λογική απόφαση αφού το κόστος είναι μικρότερο. Αρχίζουν λοιπόν ορισμένοι και παράγουν παπούτσια. Παπούτσια που λίγο πριν εισήγαγαν από το χωριό Α. Ξαφνικά το εμπορικό πλεόνασμα του χωριού Β μεγαλώνει. Διότι, όχι μόνο εισάγουν λιγότερα προϊόντα από πριν, αλλά κατάφεραν να πουλήσουν λίγα και στο χωριό Α.
Τώρα στο χωριό Α υπήρχαν 4 εργοστάσια που παρήγαν παπούτσια. Ξαφνικά όμως το ένα κλείνει διότι τα παπούτσια του δεν πουλάνε πλέον. Αφενός διότι κυκλοφορούν στην αγορά παπούτσια και από το χωριό Β και αφετέρου διότι, οι τιμές που πουλά είναι πιο ακριβές από τα αντίστοιχα προϊόντα του χωριού Β. Έτσι λοιπόν στο χωριό Α ξαφνικά υπάρχει και λίγη ανεργία. Κάτι που δεν υπήρχε ποτέ στο παρελθόν.
Τώρα στο χωριό Β αρχίζει μια ευημερία που δεν υπήρχε πριν. Ξαφνικά οι μισθοί ανέβηκαν λίγο διότι, η μεγάλη κινητικότητα στον επιχειρηματικό τομέα λόγου επενδύσεων έκαναν επιτακτική την ανάγκη για περαιτέρω εργατικό δυναμικό. Περαιτέρω εργατικό δυναμικό όμως δεν υπάρχει και έτσι ανέβηκαν οι μισθοί λόγου ότι οι επιχειρήσεις ξαφνικά έπρεπε να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για αυτό το περιορισμένο εργατικό δυναμικό.
Στο χωρίο Β όμως ξαφνικά εμφανίστηκε και ένα άλλο φαινόμενο. Λόγου του εμπορικού πλεονάσματος με το χωριό Α, και λόγου του ότι οι τιμές σε πολλά προϊόντα έπεσαν, οι κάτοικοι του χωριού Β ξαφνικά αύξησαν κατά πολύ το βιοτικό τους επίπεδο. Από την μια οι τιμές των προϊόντων έπεσαν λίγο και από την άλλη οι μισθοί αυξήθηκαν λίγο.
Στο μεταξύ όμως στο χωριό Α έχουμε τα αντίθετα φαινόμενα. Λόγου της μικρής ανεργίας και λόγου του ότι οι τιμές είναι ακριβότερες από το χωριό Β οι κάτοικοι εκεί έχουν λιγότερα διαθέσιμα χρήματα. Η αγοραστική δύναμη του χωριού Α συρρικνώθηκε σε σχέση με αυτή του χωριού Β.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Οι κάτοικοι του χωριού Α στην κυριολεξία γίνονται πιο φτωχοί. Το εμπορικό έλλειμμα με το χωριό Β εξ ορισμού μεταφέρει χρήμα σταδιακά από το χωριό Α στο χωριό Β. Και όσο διατηρείται αυτό το έλλειμμα, οι κάτοικοι του χωριού Β γίνονται όλο και πιο πλούσιο και οι κάτοικοι του Α όλο και πιο φτωχοί.
Σε κάποια φάση στο μέλλον, αν δεν αλλάξει κάτι, κυριολεκτικά το χωριό Α δεν θα έχει λεφτά να αγοράσει προϊόντα και υπηρεσίες ούτε μεταξύ του αλλά ούτε και με το χωριό Β. Η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς όσο το χωριό Α δεν αντιγράφει αυτά που έκανε το χωριό Β για να γίνει εξίσου ανταγωνιστικό. Στο τέλος, και λόγου της ανεργίας, οι κάτοικοι του χωριού Α μετανάστευσαν στο χωριό Β για να ζήσουν και η συνολική οικονομία του χωριού Α συρρικνώθηκε σημαντικά.
Νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω. Το χωριό Α είναι Η Ελλάδα και το Β ο υπόλοιπος κόσμος. Όσο η Ελλάδα δεν αλλάζει και δεν αναδιοργανώνετε, τόσο η κατάσταση θα επιδεινώνετε. Στο τέλος αν δεν αλλάξει κάτι, το βιοτικό μας επίπεδα θα μειωθεί κατακόρυφα και το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα καινούργιο ρεύμα μετανάστευσης.
Μην κοιτάτε πιο μακριά από την Βουλή των Ελλήνων για να ρίξτε το φταίξιμο για την τραγική κατάσταση της χώρας και της οικονομίας. Το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών στη χώρα μας υποδουλώνει την κατάσταση του χωριού Α. Όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζετε τόσο θα χάνουμε σε ανταγωνιστικότητα, θα πέφτει το βιοτικό επίπεδο και κυριολεκτικά θα γινόμαστε πιο φτωχοί.
Στο παρελθόν η Ελλάδα είχε το κόλπο της δραχμής για να αναπληρώνει την χαμένη της ανταγωνιστικότητα. Η δραχμή όμως, αποτέλεσμα του ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου, έπεφτε κάθε χρόνο και έτσι τα προβλήματα του συστήματος τα πλήρωνε η μεσαία τάξη, βλέποντας συνεχώς τα εισαγόμενα προϊόντα να αυξάνονται, τη στιγμή που σε πολλές άλλες οικονομίες οι τιμές έπεφταν.
Όλα τα αναπτυξιακά νομοσχέδια είναι για τα μπάζα. Οι μόνοι που ενδιαφέρονται για αυτά τα νομοσχέδια είναι οι αεριτζήδες και η διεφθαρμένη επιχειρηματική τάξη που αιωνίως έχει βρει τον τρόπο να οικονομάει από αυτά τα τερτίπια. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα επενδύσει λεφτά με γνώμονα αυτά τα καραγκιοζιλίκια που βλέπουν τα μάτια μας κατά καιρούς. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν, οι μόνοι που επενδύουν λεφτά είναι αυτοί που είναι στην κλίκα, αυτοί που για να δώσουν θα πάρουν και αυτοί που έχουν κάποιο κρατικό συμβόλαιο στην τσέπη τους. Κανένας δεν αναλαμβάνει τον ρίσκο μιας επένδυσης στην Ελλάδα. Κανείς δεν κάνει κάτι αν δεν είναι εξασφαλισμένος. Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κανείς δεν αναλαμβάνει ρίσκο!
Η κατάληξη είναι ότι αν δεν αλλάξει κάτι πολύ σύντομα, τα πράγματα απλά θα χειροτερεύουν. Μέχρι που και πόσο θα αντέξουμε δεν ξέρω. Για ένα ώμος είμαι σίγουρος: ότι η συνεχιζόμενη αυτή κατάσταση θα έχει σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα και οι κάτοικοι αυτής να γίνονται πιο φτωχοί με το πέρας κάθε καινούργιου χρόνου.
Γιώργος Καισάριος
Το Ελληνικό πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ που έφεραν την χώρα στον πάτο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΙαν 13th, 2010 | Γιώργος Καισάριος| Κατηγορία: Οικονομικά | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |
ΑπάντησηΔιαγραφήΤον Οκτώβριο του 2008 ο Γ. Αλογοσκούφης παρουσίασε ένα προσχέδιο για τον προϋπολογισμό όπου, το δημοσιονομικό έλλειμμα θα διαμορφωνόταν στο 1,8% του ΑΕΠ και ο ρυθμός ανάπτυξης στο 3,4%. Στον προϋπολογισμό ενσωματώνονται και νέα φορολογικά μέτρα ύψους τουλάχιστον 7,4 δισεκατομμυρίων ευρώ, που μεταξύ άλλων, αφορούσαν στην περαίωση εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων, στην αύξηση των τελών κυκλοφορίας κατά 20% και στην αύξηση της προκαταβολής φόρου για τις επιχειρήσεις.Το 2009 είδαμε τα αποτελέσματα αυτού του προϋπολογισμού… μια κατακόρυφη πτώση στα έσοδα. Γιατί άραγε από τη στιγμή που είχαμε νέους φόρους είχαμε και πτώση στα έσοδα; Η απάντηση είναι για τους ιδίους λόγους που θα έχουμε και νέα πτώση στα έσοδα το 2010.
Στις αρχές του 1970 ο Arthur Laffer έκανε δημοφιλή μια παλιότερη θεωρία που μας δείχνει τα δημόσια έσοδα σε σχέση με την φορολογική κλίμακα. Η θεωρία αυτή σήμερα έχει το όνομα «καμπύλη του Laffer». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία (που είναι εδραιωμένη ανάμεσα στους οικονομολόγους), το κράτος μπορεί να έχει αύξηση εσόδων καθώς αυξάνει τη φορολογική κλίμακα, αλλά υπάρχει ένα σημείο «T» από όπου εκεί και μετά τα έσοδα θα μειώνονται ανεξάρτητα από την αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές. Η θεωρία λέει ότι καθώς αυξάνονται οι φόροι, ολοένα και λιγότερα θα θελήσουν να δουλέψουν και να επιχειρήσουν με αποτέλεσμα, όταν το κράτος φτάσει να φορολογεί το 100% των κερδών, τα έσοδα θα είναι μηδέν.
Ο Ronald Reagan ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι αυτή η θεωρία λειτουργεί. Με την ανάληψη της προεδρίας του, μείωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές από το 70% στο 28% σε 7 χρόνια. Αρχικά, η ανάπτυξη εκτινάχτηκε στο 8.5% τα πρώτα πέντε τρίμηνα, παρέμεινε στο 3.5% για το υπόλοιπο της προεδρίας του και δημιουργήθηκαν 11 εκθέσεις εργασίας τα πρώτα 4 χρόνια. Παρόλες τις μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα του αμερικανικού προϋπολογισμού διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-1990 από $517 δις στα $1 τρις.
αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο και να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα
Παρόμοια δεδομένα έχουμε και από το ιρλανδικό οικονομικό θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 όταν μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα μπορούσε να περηφανευτεί ότι δεν ήταν τελευταία στα πάντα. Η Ελλάδα περνούσε σε επιδόσεις την Ισπανία, Πορτογαλία και βεβαίως την Ιρλανδία. Το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τότε στην Ιρλανδία, μαρτυρούν τα τότε δεδομένα. Μεταξύ 1980 και 1986, οι συνολικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ στην Ιρλανδία αυξήθηκαν από το 54% στο 62% του ΑΕΠ. Το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από 87% στο 120%, καθώς οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Η δε ανεργία έφτασε και έως το 18% το 1985.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για το τι έκανε η Ιρλανδία μετά από το 1985 για να ανακάμψει. Αυτό, όμως, που έκανε περισσότερο από όλα είναι να μειώσει τους φόρους στις επιχειρήσεις που σήμερα είναι στο 12,5%. Και σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη του Laffer λειτούργησε άψογα. Τα έσοδα αυξήθηκαν, η ανταγωνιστικότητα εκτινάχτηκε, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε πολύ περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και το χρέος του ΑΕΠ μειώθηκε στο 25% μέχρι και το 2007. (Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας με το φορολογικό μοντέλο. Τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας -που είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο- δεν έχουν καμία σχεση με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αυτής.)
Ένα άλλο παράδειγμα εφαρμογής της καμπύλης του Laffer, τα διαδραματίζομενα πρόσφατα στην αγορά αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Τα αυξημένα τέλη καθώς και η επιβολή των περιβαλλοντολογικών τελών έχουν αποθαρρύνει πολλούς από το να έχουν αυτοκίνητο. Όσο περισσότεροι είναι οι φόροι, τόσο λιγότεροι θα είναι πρόθυμοι να τους πληρώσουν. Ναι μεν οι φόροι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με πέρσι, διότι η αύξηση των τελών ήταν πολύ μεγάλη σε σχέση με το ποσοστό που παραδίδουν τις πινακίδες, αλλά οι παραδόσεις πινακίδων θα συνεχιστούν και το 2010 και δεν αποκλείεται πριν τελειώσει το 2010, αυτοί που δεν θα θελήσουν πλέον να έχουν αυτοκίνητο να είναι πολλαπλάσιοι αυτών που έχουν προλάβει να παραδώσουν πινακίδες μέχρι το τέλος του 2009.
Εν ολίγοις, αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο και να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα. Το πιο πιθανό είναι ότι εχουμε περάσει το σημείο «Τ», όπως το είχε ξεπεράσει η Ιρλανδία μέχρι το 1985. Η κατακόρυφη μείωση των εσόδων το 2009 μάλλον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί. Το πιο πιθανό είναι τα έσοδα να συνεχίσουν να πέφτουν και το 2010 και η κυβέρνηση (όπως όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις) να βρεθούν και πάλι προ αδιεξόδου.
Γιώργος Καισάριος
Νοε 4th, 2009 | Γιώργος Καισάριος| Κατηγορία: Ελλάδα | Email This Post Email This Post | Print This Post Print This Post |
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ κ. Προβόπουλος πρόσφατα είπε, ότι το έλλειμμα “θα αγγίξει ή θα ξεπεράσει το 12%”, ενώ υπάρχει και περίπτωση να δούμε και 14% έλλειμμα. Σε απόλυτους αριθμούς, το ταμειακό έλλειμμα είναι περίπου 25 δις ευρώ στο εννιάμηνο, ενώ πολλοί κάνουν λόγο ότι θα αγγίξει τα 30 δις ευρώ μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Οι τελευταίες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για συρρίκνωση του ΑΕΠ της Ελλάδος κατά 1,5% για το 2009. Το ΑΕΠ το 2009 θα διαμορφωθεί στα επίπεδα των 250 δις έναντι στόχου 260 δις στον προϋπολογισμό στην αρχή της χρονιάς. Το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης είναι ένα αίνιγμα, καθώς κανένας μέχρι σήμερα δεν μπορεί να δώσει ένα ακριβές νούμερο. Η ΤτΕ είπε ότι θα έχει αναλυτικά δεδομένα σε λίγο καιρό, αλλά επίσημα το χρέος μέχρι τον Ιούνιο έχει διαμορφωθεί στα 292 δις. Ο δε κ. Δούκας πριν από 5 μήνες είπε ότι το πραγματικό χρέος είναι 317 δις!!!
Τώρα, αν υποθέσουμε ότι το χρέος θα διαμορφωθεί στα 300 δις στο τέλος του 2009 και κάνουμε μια απλή διαίρεση, θα διαπιστώσουμε ότι το συνολικό χρέος, είναι τουλάχιστον, στο 120% του ΑΕΠ. Αν σε αυτό προσθέσουμε τις επιστροφές ΦΠΑ που χρώστα το κράτος στις επιχειρήσεις και τις οφειλές προς τους προμηθευτές (κατασκευαστικές, φαρμακευτικές κτλ.), τότε το πραγματικό χρέος εκτοξεύεται άνετα πάνω από το 130% του ΑΕΠ!
Οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και πολλά χρόνια, μας λένε ότι το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει πολύ μεγάλη φοροδιαφυγή και, άρα, υστέρηση εσόδων. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, τα συνολικά φορολογικά έσοδα της Ελλάδος είναι στο 33.5%
Με το ταμειακό έλλειμμα τουλάχιστον στα 25 δις, η καινούρια κυβέρνηση δεν έχει καθόλου περιθώρια για ελιγμούς. Στον προϋπολογισμό του 2009, οι άμεσοι φόροι είναι 26,7 δις. Το έλλειμμα, δηλαδή, είναι το 100% των άμεσων φόρων. Είναι δυνατόν να καλυφθεί το έλλειμμα μόνο από αυξήσεις φόρων; Σε επιστολή προς τον κ. Παπαθανασίου, ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τονίζει ότι δεν είναι δυνατόν το έλλειμμα να καλυφθεί μόνο με έκτακτα μέτρα και την αύξηση των εσόδων, αλλά προϋποθέτει και μείωση των δαπανών.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και πολλά χρόνια, μας λένε ότι το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει πολύ μεγάλη φοροδιαφυγή και, άρα, υστέρηση εσόδων. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, τα συνολικά φορολογικά έσοδα της Ελλάδος είναι στο 33.5% (Στοιχεία 2007). Τα αντίστοιχα νούμερα των ΗΠΑ είναι 28,2% και της Ιαπωνίας είναι 27,4%. Τα φορολογικά έσοδα του Καναδά είναι στα ίδια επίπεδα με της Ελλάδος. Μόνο στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες αυτό το νούμερο προσεγγίζει το 40%, με τη Δανία να είναι στο 50%. Αλλά αν συγκρίνουμε την Ελλάδα με τις λιγότερο ανεπτυγμένες οικονομίες, τότε τα φορολογικά έσοδα στην Ελλάδα είναι αρκετά μεγάλα. Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τα έσοδα, δεν είναι η φοροδιαφυγή και δεν είναι η μαύρη οικονομία. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι δαπάνες. Ναι μεν είχαμε κατακόρυφη μείωση εσόδων σε αυτή την κρίση, αλλά το πρόβλημα των δαπανών δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο του 2009, αλλά των τελευταίων 20 ετών.
Λίγοι στην Ελλάδα αντιλήφθηκαν ότι η Ολλανδία με μόνο 66% χρέος ως προς το ΑΕΠ, έχει λάβει πρωτοβουλίες για μείωση των κρατικών δαπανών κατά 20%. Η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και οι κοινωνικές παροχές είναι ο στόχος. Στην Ιρλανδία έχουν σκοπό να μειώσουν τις δημόσιες θέσεις εργασίας και τα κοινωνικά επιδόματα. Στη Σερβία αποφάσισαν να μειώσουν τις δημόσιες θέσεις εργασίας κατά 14.000. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης μας περιμένουν στη γωνία. Αν τα οικονομικά δεδομένα της ελληνικής οικονομίας χειροτερεύσουν, τότε η υποβάθμιση είναι δεδομένη. Αυτό σημαίνει ότι το κόστος δανεισμού θα αυξηθεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΉδη πληρώνουμε 4-6% τόκο στο χρέος μας. Αν υποβαθμιστούμε, αυτό θα ανέβει κατά πολύ. Ως ποσοστό των κρατικών δαπανών, οι τόκοι είναι περίπου στο 20%. Αλλά τούτο διότι έχουμε τα χαμηλότερα επιτόκια στην ιστορία. Αν τα επιτόκια ανέβουν (μεγάλη πιθανότητα εντός του 2010), τότε αυτό το ποσοστό θα αυξηθεί. Το 2009 ήταν μία πολύ δύσκολη χρονιά για τις επιχειρήσεις, όσον αναφορά την κερδοφορία τους. Ο κόσμος είναι κουμπωμένος και ψωνίζει, πλέον, μόνο τα απαραίτητα. Η μείωση στην οικοδομική δραστηριότητα τους πρώτους επτά μήνες ήταν 15,8%, με τις οικοδομικές άδειες μειωμένες κατά 25,7% (οι οικοδομικές άδειες είναι leading indicator για το τι μας περιμένει του χρόνου). Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 9,7% σε σχέση με πέρσι και έχει μειωθεί επιπλέον 2,7% το 2008-2007.
Ακόμα και σήμερα, όμως, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το θέμα, αλλά από την πλευρά των δαπανών, και όχι από την πλευρά των εσόδων. Αυτό, όμως, για τους Έλληνες πολιτικούς και συνδικαλιστές είναι ένας εφιάλτης
Νομίζει η σημερινή κυβέρνηση ότι είναι δυνατόν να αυξηθούν τα έσοδα σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η ελληνική οικονομία, η ελληνική κυβέρνηση και ο κρατικός προϋπολογισμός δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν. Άλλες χώρες μπορούν να έχουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς διότι το δημόσιο χρέος τους ήταν πολύ μικρότερο (η Ιρλανδία πέρσι είχε χρέος μόνο 25% του ΑΕΠ). Η Ελλάδα δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.
Ακόμα και σήμερα, όμως, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το θέμα, αλλά από την πλευρά των δαπανών, και όχι από την πλευρά των εσόδων. Αυτό, όμως, για τους Έλληνες πολιτικούς και συνδικαλιστές είναι ένας εφιάλτης. Ποτέ δεν έχουν φανταστεί ένα σενάριο όπου θα πρέπει να γίνουν περικοπές δαπανών. Μέχρι τώρα, δεν έχει τολμήσει κανείς να το ξεστομίσει και οι περισσότεροι, μάλλον, δεν το έχουν καν φανταστεί. Η μείωση των δαπανών είναι ο μόνος τρόπος να φτιαχτούν τα οικονομικά του κράτους, έστω και αν αυτό σημαίνει αύξηση της ανεργίας. Ο εφιάλτης για τους Έλληνες πολιτικούς και συνδικαλιστές, μόλις άρχισε.
Γιώργος Καισάριος
Τι έκαναν το Πασοκ και η ΝΔ για της κρατικές δαπάνες 30 χρόνια τώρα και απαντώ ΤΥΠΟΤΑ ΤΥΠΟΤΑ ΤΥΠΟΤΑ σε αντήθεση το ΠΟΛΑΠΛΑΣΙΑΖΑΝ. Ευχαριστούμε δεν θα ξαναπάρουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφή