Τώρα που η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει κύπριο πρόεδρο, θυμάται κανείς τον Κώστα Σημίτη; Αυτούς τους μήνες, που αμέτρητοι κοινοτικοί αξιωματούχοι πηγαινοέρχονται στο νησί για συνεδριάσεις και υπηρεσιακές συναντήσεις, αναλογίζεται κανείς ποια ήταν η ιστορική προσφορά του «λογιστάκου με το μπλοκάκι»;
Τώρα που ελληνικές, γαλλικές, ιταλικές και ισπανικές φρεγάτες ακροβολίζονται γύρω από την Κύπρο για να την προφυλάξουν, θυμάται κανείς τον τότε πρωθυπουργό και τους άμεσους συνεργάτες του;
Τον Πάγκαλο, που διεκπεραίωσε όλες τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, ή τον Γιάννο Κρανιδιώτη, που όταν μιλούσε για «ευρωπαϊκή Κύπρο» τον περνούσαν για τρελό; Τον πρώτο τον τέλειωσε το «μαζί τα φάγαμε», τον δεύτερο ένα αεροπορικό δυστύχημα, πριν δει το όραμά του πραγματικότητα.
Τώρα που οι ακριβοθώρητοι ηγέτες της ΕΕ έσπευσαν, ο ένας μετά τον άλλον, όλοι στην Αγία Νάπα για να συζητήσουν υπό τον Νίκο Χριστοδουλίδη την ασφάλεια στην Ενωση εν μέσω πολέμου στη Μέση Ανατολή, θα υπάρξει έστω και μια τόση δα αναφορά στον Κώστα Σημίτη;
Στον «μίζερο», διόλου εντυπωσιακό ή λαοπλάνο έλληνα πρωθυπουργό του 1996-2004, που δεν φώναζε, δεν ήταν ικανός για ρητορείες, δεν χάιδευε αυτιά, δεν πουλούσε μεγαλοστομίες; Και όμως, εκείνος ήταν που άλλαξε τα πάντα.
Σε μια Ευρώπη που για χρόνια άκουγε «Κύπρος» και έφτυνε στον κόρφο της, σε μια Ενωση που φοβόταν να φορτωθεί ένα άλυτο πρόβλημα δεκαετιών, εκείνος πήγε κόντρα στο ρεύμα και στα στερεότυπα. Δούλεψε αθόρυβα. Οχι με κορώνες, αλλά με υπομονή. Οχι με χειρονομίες, αλλά με μεθοδικότητα.
Και το 2002, στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης, πέτυχε το αδιανόητο. Να πείσει τους Ευρωπαίους να υπογράψουν την ένταξη της Κύπρου, ακόμη και χωρίς προηγούμενη λύση του Κυπριακού.
Η επιτυχία δεν ήταν τυχαία. Ηταν προϊόν συγκεκριμένης στρατηγικής. Η Αθήνα επέμεινε η Κύπρος να ενταχθεί «πακέτο» στη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς Ανατολάς, συνδέοντας πολιτικά τα δύο ζητήματα.
Με απλά λόγια, κατέστησε σαφές ότι χωρίς την Κύπρο η διεύρυνση θα συναντούσε εμπόδια. Ταυτόχρονα, ο Σημίτης εκμεταλλεύθηκε ένα παράθυρο ευκαιρίας στις σχέσεις Ευρώπης-Τουρκίας.
Η τότε φιλοευρωπαϊκή στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέτρεψε έναν ευφυή ελληνικό συσχετισμό: η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας να συνδεθεί έμμεσα αλλά καθοριστικά με την ένταξη της Κύπρου. Ετσι, το Κυπριακό, από πρόβλημα έγινε μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής εξίσωσης.
Δεν ήταν μια στιγμή. Ηταν μια στρατηγική που μετατόπισε την Ευρώπη από το «πρώτα λύση και μετά ένταξη», στο «ένταξη και θα βρούμε λύση εντός της Ευρώπης». Από την αμηχανία στην απόφαση. Από την αποφυγή στην ευθύνη. Και κάπως έτσι, το 2004 η Κύπρος μπήκε και τυπικά στην Ενωση.
Και θα είχε εν πολλοίς λυθεί και το σύνολο του Κυπριακού στη συνέχεια, αν μετά τους Σημίτη- Κληρίδη δεν ερχόταν το μοιραίο δίδυμο Κώστα Καραμανλή-Τάσου Παπαδόπουλου. Σήμερα, λοιπόν, που το νησί δεν είναι πια στην άκρη, αλλά στο τραπέζι. Σήμερα, που συνομιλεί ισότιμα και, έστω για λίγο, καθορίζει την ευρωπαϊκή ατζέντα. Σήμερα, που η ασφάλειά του δεν είναι θεωρητική αλλά χειροπιαστή, αξίζει να θυμηθούμε ποιος έστρωσε τον δρόμο.
Οχι για να ξαναγράψουμε την Ιστορία. Αλλά για να την αποδώσουμε σωστά. Γιατί καμιά φορά οι πιο καθοριστικές νίκες δεν κερδίζονται με θόρυβο. Κερδίζονται αθόρυβα, με δουλειά μυρμηγκιού και με καθαρό μυαλό. Γι’ αυτό μάλλον ξεχνιούνται και πιο εύκολα. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.