Το «Ρουβίκωνα» τον μάθαμε, για πρώτη φορά, επί προεδρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τα «παιδιά» κάνανε βόλτα μέσα στο προαύλιο της Βουλής, σηκώσανε ένα πανό, φωνάξανε δυο – τρία συνθήματα και εξαφανίστηκαν. Μετά; Το όλο σκηνικό και ολόκληρη η σκηνή ξεχάστηκαν. Κάποιος εισαγγελέας ενδιαφέρθηκε. Και αυτός ξεχάστηκε. Ή του συνέστησαν «να ξεχαστεί»!
Τα «παιδιά» πήραν θάρρος. Και επιδόθηκαν σε ένα σήριαλ ολονέν και πιο εντυπωσιακών «πρωτοβουλιών», που συμπτωματικά συνιστούσαν αξιόποινες πράξεις. Τα «παιδιά» απέκτησαν άνεση στις φάρσες τους. Ακόμα και μπροστά στους εισαγγελείς. Και τις διωκτικές αρχές. Τους πιάνανε για λίγες ώρες. Και απ’ το αστυνομικό γραφείο κατευθείαν… στο σπίτι τους.
Προχτές, όμως, παραπήρανε θάρρος. Επιτέθηκαν, μάλλον με μπογιές, στο Τουρκικό Προξενείο στην Κομοτηνή. Δεν είχαμε θύματα. Και αγνοούμε τις τελικές αντιδράσεις της γειτονικής χώρας γι’ αυτήν την επίθεση. Πάντως προκαλεί εντύπωση ότι σχεδόν δεν έκρυψαν επαρκώς τα πρόσωπά τους από το βίντεο, που μαγνητοσκόπησαν οι ίδιοι.
Γενναιότητα ή θρασύτητα μαζί με αφέλεια; Δεν αποκλείω και τα δύο. Μάλλον δεν με ενδιαφέρει να απαντήσω σ’ αυτό. Κάτι άλλο με ενδιαφέρει. Και αυτό είναι αναγκαίο, χρήσιμο και σωστό.
Μια τέτοια επίθεση βίας μπορεί να βάλει φωτιά στις σχέσεις των κρατών. Με την Τουρκία βρισκόμαστε σε ένταση σε πολλά ζητήματα και σε πολλά επίπεδα. Όλοι φοβούνται «το ατύχημα». Μήπως και κάποια εικονική αερομαχία καταλήξει σε κάποιο τραγικό αποτέλεσμα με πολλά θύματα. Μόνο τα ενδεχόμενα τέτοια θύματα δεν έχουν κρύψει ποτέ τα πρόσωπά τους. Και ούτε επιστρέφουν τόσο άνετα στα σπίτια τους.
Μια τέτοια επίθεση βίας μπορεί να βάλει φωτιά στις σχέσεις των κρατών. Με την Τουρκία βρισκόμαστε σε ένταση σε πολλά ζητήματα και σε πολλά επίπεδα. Όλοι φοβούνται «το ατύχημα». Μήπως και κάποια εικονική αερομαχία καταλήξει σε κάποιο τραγικό αποτέλεσμα με πολλά θύματα. Μόνο τα ενδεχόμενα τέτοια θύματα δεν έχουν κρύψει ποτέ τα πρόσωπά τους. Και ούτε επιστρέφουν τόσο άνετα στα σπίτια τους.
Κανένας δεν δικαιούται να κατηγορήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση για το έγκλημα ή την τρομοκρατική ενέργεια, που διαπράττει ένας πολίτης της χώρας της. Μια κυβέρνηση, όμως, έχει ευθύνη για τη χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει σκληρές, από τη φύση τους, πράξεις.
Να το πούμε ωμά: Η κυβέρνηση δεν κυβερνά. Ελέγχει, μόνο, κάποια γραφεία εξουσίας. Δεν προωθεί τη νομιμότητα. Και δεν αφήνει ελεύθερους τους θεσμούς να την επιβάλλουν. Δεν έχει τραβήξει «κόκκινες γραμμές» με τη διάχυτη βία, που έχει επικαθήσει στο σώμα της χώρας μας και της κοινωνίας μας.
Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Ο κάθε υπουργός έχει το δικό του μπαϊράκι. Το κάθε κυβερνητικό στέλεχος κανονίζει με αποκλειστικότητα το δικό του κονάκι.
Και οι θεσμοί υπολειτουργούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.