Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Χθες παρακολούθησα τη γιορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας στο Μητροπολιτικό Ναό της Νεάπολης. Γοητεύτηκα και από την είδηση, ότι μέσα στον Ιούνιο θα μαζευτούν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Κρήτη. 
Μετά από πολλές δεκαετίες. Μετά τις διαμορφώσεις, μεταμορφώσεις και παραμορφώσεις που υπέστησαν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σε ένα μακρύ ιστορικό ορίζοντα. Δεν ξέρω πόσο θα επαληθευτεί η ευχή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ότι θα αποδειχθεί ο Οικουμενικός χαρακτήρας της Ορθοδοξίας. 

Την έχω ξαναγράψει αυτή τη σκέψη. Η Ορθοδοξία είχε για μας ένα παράπλευρο όφελος. Βοήθησε όσο καμιά άλλη δύναμη τη διατήρηση της εθνικής μας συνείδησης. Κάποιοι εξυπνάκηδες προσπάθησαν να το αμφισβητήσουν και να αποδώσουν αυτή την ιδιότητα στη γλώσσα μας. Υπάρχουν τόσα πολλά επιχειρήματα για την κατάργηση αυτών των απόψεων. Η Κρήτη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή γέμισε από Μικρασιάτες πρόσφυγες και μπόλιασαν το νησί μας με πολλά καλά. Στην αρχή ήσαν πολλοί εκείνοι που δεν ήξεραν ούτε μία ελληνική λέξη. Κρατούσαν στον κόρφο τους μια εικόνα. Μια Παναγιά.
Δεν κρύβω πως χάζεψα με την εξωτερική και εσωτερική ομορφιά του Μητροπολιτικού Ναού της Νεάπολης. Τι μου θύμισε; Τι θυμήθηκα; Η ανέγερση αυτού του Ναού ξεκίνησε τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Μα κι άλλοι ναοί ξεκίνησαν να χτίζονται στην Κρήτη την ίδια περίπου περίοδο. Όπως ο Ναός του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Και άλλοι ναοί.
Να το πω καθαρά. Η Κρήτη στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου έζησε μια πνευματική ακμή και ευφορία. Σε όλους τους πνευματικούς χώρους. Όχι μόνο στους χώρους της Εκκλησίας. Γιατί σήμερα έχουμε τόσα πολλά φαινόμενα παρακμής;