Ας ψάξουμε τις πηγές της τρομοκρατίας

Δυστυχώς, το περιμέναμε. Οπουδήποτε. Κυρίως στην Ευρώπη. Ήταν εύκολη η διείσδυση. Τόσες χιλιάδες και χιλιάδες χιλιάδων κυνηγημένων ανθρώπων που πάλεψαν για τη ζωή τους και στα σκληρά νερά του Αιγαίου ήταν κατάλληλο εργαλείο για τους φανατικούς. Ο έλεγχός τους, ο πλήρης και δραστικός, πρέπει να είναι αδύνατος.

Αυτό με τίποτε δε σημαίνει πως υπάρχει δικαιολογία για να πέσουμε με μανία και μίσος πάνω στους πρόσφυγες ή και έστω στους μετανάστες. Οφείλουμε να συμπεριφερθούμε απέναντί τους με όλους τους κανόνες του ΟΗΕ. Τις οδηγίες του. Και να εφαρμόσουμε αταλάντευτα όλες τις συμβάσεις που έχουμε υπογράψει για την παροχή ασύλου.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Υπάρχει αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης της τρομοκρατίας ; Οι δυτικές κοινωνίες έχουν μηχανισμούς άμυνας απέναντι στη τυφλή βία ; Ή μήπως κάθε μέρα θα βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά σ’ αυτές τις εκδηλώσεις του πιο σκοτεινού μίσους ;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Συνήθως, μετά τα πρώτα και παχιά λόγια ότι η δημοκρατία δεν πτοείται, δεν οπισθοχωρεί, δεν ηττάται στη σύγκρουσή της με τα κύματα τρομοκρατίας, ακολουθούν αστυνομικά μέτρα. Καμιά φορά και βάναυσα. Καμιά φορά χρησιμοποιούνται και μηχανισμοί αυθαιρέτων καθεστώτων. Καμιά φορά τα αστυνομικά μέτρα είναι τόσο πολλά και γεμάτα βία που στο τέλος καταλήγουμε σε αστυνομικό κράτος.

Όλα τα αστυνομικά μέτρα, όσο επιστημονικά και αν είναι σχεδιασμένα, με όσες εγγυήσεις και αν εξοπλιστούν, λυπάμαι, δεν αρκούν. Και η εξήγηση είναι απλή. Και απλοί πολίτες έχουν πρόσβαση στη βία. Και στους μηχανισμούς πρόκλησης καταστροφών. Και να μετατρέψουν το σώμα τους σε χειροβομβίδα ή και σε βόμβα. Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το σκοτεινό διπλανό σου από το να σου προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη ή ακόμα και να σου αφαιρέσει τη ζωή.

Ας αναζητήσουμε τι δημιουργεί αυτό το μίσος κατά της Δύσης. Η απάντηση και σε αυτό δεν είναι δύσκολη. Εμείς οι λαοί της Δύσης, εμείς τα κράτη της Δύσης, έχουμε αφαιρέσει τον ενεργειακό και άλλο πλούτο από τους λαούς που παράγουν τρομοκράτες.